Nie każdy, kto ma zamknięte oczy śpi i nie każdy kto śpi, odpoczywa…

Dotyczy 20 – 40% populacji ogólnej. Bezsenność stanowi poważny problem zdrowotny, a z uwagi na jej duże rozpowszechnienie, również społeczny.

Kiedy rozpoznajemy bezsenność?

Terminem tym określa się rozmaite zaburzenia czasu trwania lub jakości snu. Sen odczuwany jako zły charakteryzuje się różnymi dającymi się rozpoznać anomaliami. Nie musi to oznaczać, że czas trwania snu zostanie skrócony. Może się zdarzyć, że hipnogram może wcale nie odbiegać od normy i nie oznacza to, że mamy do czynienia z urojonym zaburzeniem.

W diagnozie bezsenności ważny jest subiektywny punkt widzenia osoby, która określa i odczuwa swój sen jako niewystarczający lub niezadowalający. Czyli taki, który nie dostarcza odpoczynku, regeneracji sił itd. Przy czym jakość tego snu i konsekwencji z tym związanych jest przedmiotem zamartwiania się i poczucia bezradności.

Przyczyny bezsenności

  • Somatyczne (ciało) lub somatogenne (pochodzące z ciała), czyli przede wszystkim choroby (wywołujące: ból, świąd, duszność czy parcie na mocz),  które  utrudniają lub uniemożliwiają zaśnięcie, lub wybudzają.
  • Zewnętrzne, czyli pochodzące z otoczenia np. Hałas, kwitło, upał, klimat, strefa czasowa
  • Psychogenne (wywołane czynnikami psychicznymi). Najczęstsze przy bezsenności przewlekłej. Czyli nasze przeżycia absorbujące nasze myśli i pobudzające do przeżywania tj. konflikty osobiste, przykre przeżycia, pobudzenie, natrętne myśli utrudniające zaśniecie, przerywające sen lub wybudzające przedwcześnie.
  • Psychiatryczne, czyli wszelkie zaburzenia psychiczne tj. lęk, depresja, urojenia, czy omamy.
  • Toksyczne lub wywołane przez czynniki medyczne tj. zabiegi operacyjne, wypowiedzi lekarskie, leki i inne substancje, których spożywanie zaburza sen. Dotyczy to nadużywania używek jak kawa, alkohol, nikotyna.
  • Neurogenne Uszkodzenie Układu Nerwowego: w wyniku urazów, bezpośredniego uszkodzenia struktur anatomicznych regulujących sen, zaburzeń naczyniowych (miażdżyca), przebytych zapaleń mózgu itp.
  • Bezsenność pierwotna o nieznanym podłożu.

Poznawczo-behawioralna terapia bezsenności

Terapia poznawczo-behawioralna, aktualnie uznana jest za najskuteczniejszą metodę leczenia bezsenności, o podłożu psychogennym, jak również wspomagająco przy zaburzeniach psychiatrycznych np. przy leczeniu depresji.

Farmakoterapia, zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi powinna podlegać ograniczeniom czasowym. Psychoterapia sprzyja zmniejszeniu konieczności przyjmowania leków nasennych, powrocie do przedchorobowej jakości funkcjonowania lub poprawieniu jej, tam, gdzie jest to możliwe.

Terapię bezsenności to 5 – 8 spotkań, w trakcie których diagnozujemy źródło i charakter problemu, wprowadzamy pomiar jakości Twojego snu i uczymy się, jak sobie z tym problemem radzić.

Nie czekaj! Bezsenność obniża jakość Twojego życia.

Umów się na spotkanie już dziś